Sanığımla Hasbihal - 1

Fehmi Özdemir
9 Ağustos 2020 Pazar

 HASBIHAL-1

 -Hakim bey,

Üşenme hakim bey,

Uyan gecenin bu son çeyreğinde

Senin pencerenin dışında da hayatlar yaşanıyor,

Yağmur sessiz yağıyor bu gece

Çöpten ekmek topluyor yoksul çocuklar,

Her yağmur tanesi

Vicdanımdan damlıyor bu gece

 

--Üşenmiyorum. Hiç üşenmedim şimdiye kadar.

Ve uyumuyorum.

En çok Hakimler uykusuzluk çeker.

Gecenin zifiri karanlığında, derin uykulardan uyanır Hakimler.

Sigara içiyorsa ilk onu arar elleri sehpanın üzerinde.

Çakmağı bulur hemen sigaranın yanında.

Gece lambasının loş ışığında çakmağını çakar.

Sonra mavi alevlerin tutuşturduğu sigarasından derin bir nefes çeker.

Perdeyi aralar dışarı bakar.

Yağmur yağıyorsa, onun da vicdanından damlar her zerre.

Çöpten ekmek toplayan yoksul çocuklarının vebali herkesin üstünde

Yeri sıcaktır ama yüreğine her daim kar yağar hakimlerin

 

 

 

-Hakim bey

Şimdi düşün ki bir kozmik mekandayız

ve gerçekte olmayan bir zamandayız;

yani soyutla adını sanını senden

ve kendi alevlerinle yanıp kül ol,

anlat­tıklarımla küllerinin üstünde yarat kendini yeniden.

Sabah olup da kar durunca, sen cüppene ben voltama döneriz nasılsa.

Şimdi lütfen dinle beş dakika ya da iki sayfa;

 

 -Evet dinliyorum.

Yıllardır dinliyorum.

Hep önce dinledim

Dinlemeseydim kendim olamazdım, hakim de.

Sustum ve dinledim hep duruşma salonlarında.

Eşimi, çocuğumu bu kadar dinlemedim belki.

Birik­tirdim hep dinlediklerimi.

Paragraf paragraf, cümle cümle, kelime kelime hafızama nakşettim.

Bir kelimeyi kaçırmamak için.

Dinle­dim.

Evet şimdi de dinliyorum.

En son konuşmak için.

En sonunda konuşmak için.

Konuştuğunda da yaşanacak anları, günleri, ayla­rı, yılları karartmamak için.

Sen voltana dönerken;

ben cüppeme ve dosyalarıma dönerim başka voltalar atılmasın diye.

Önceki Makale

MENŞE ŞEHADETNAMESİ

Sonraki Makale

Milletim, isyanımı duy